στην μπρίζα


ΤΕΥΧΟΣ #215 > ΣΤΗΛΕΣ

[επιστροφή]

Εργασία και χαρά. Κι αν δεν είναι έτσι?

Τις τελευταίες μέρες ακούμε και διαβάζουμε για εξεγέρσεις, μαζικούς αγώνες, με τα εξής αιτήματα:
Δικαίωμα για όλους στην εργασία.
Καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Αύξηση στους μισθούς εργασίας.
Ασφάλιση στην εργασία.
Εργασιακή ειρήνη κ.α.
Υπάρχει ένα μαζικό κάλεσμα για συμμετοχή σε κινητοποιήσεις από κόμματα, συνδικάτα και κάθε λογής παράταξη.
Μέχρι εδώ όλα καλά???
Συνηθισμένα πράγματα κάθε φθινόπωρο, χειμώνα και άνοιξη. Έτσι, κάτι για να μας σπάει την ρουτίνα της εργασίας.
Αν και πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι λίγο πιο έντονα φέτος λόγω της οικονομικής κρίσης και της επαγγελματικής-εργατικής ανασφάλειας.
Και αναρωτιέμαι αμοναχός μου.
Δηλαδή τώρα εγώ καλούμαι να απεργήσω, να κατέβω στο δρόμο, να ξελαρυγγιαστώ να φωνάζω, να πνιγώ από τα δακρυγόνα, να φάω ξύλο, να συλληφθώ ή να απολυθώ, για το δικαίωμα στην εργασία?
Λίγη φαντασία στον αγώνα του χιλιάδες-χρόνια-εργάτη χάθηκε?
Κάτι πιο καινούργιο, πιο εξελιγμένο αίτημα δεν έχουμε?
Δηλαδή μετά από όλα αυτά εγώ θα παραμείνω εργάτης και θα είμαι ευτυχής που θα έχω εργασία?
Δηλαδή μετά από όλα αυτά πάλι θα πρέπει να σηκωθώ το πρωί να με μεταφέρουν τα καμιονοτρόλεϊ στην εργασία μου και μετά απο 8, 10, 12 (ποιος ξέρει) ώρες να με ξαναπάνε πίσω?
Σηκώνομαι κάθε πρωί, μπαίνω στο καμιονοτρόλεϊ, εκατό άτομα χωράει τριακόσιοι μπαίνουμε, αγκαλιάζομαι με μια γριά (κάθε μέρα διαφορετική – το μπόνους της ημέρας) και πάω να ε ρ γ α σ τ ώ στην ε ρ γ α σ ί α μου.
Και πρέπει να χαίρομαι?
Και καλά είμαι τόσο μαλάκας για να αγωνιστώ για αυτό???
Κάτι σε ελεύθερη ώρα συνεχόμενη και παρατεταμένη δεν έχουμε ?
Κάτι σαν μόνιμο διάλειμμα?
Κάτι σαν σαββατοκύριακο επαναλαμβανόμενο?
Κάτι σαν αυγουστιάτικη αδειούλα σε ετήσια επί εκατό?
Κάτι σε ποιος θα κοιμηθεί πιο πολύ, ποιος θα τεμπελιάσει περισσότερο, με δώρα κρεβάτια, στρώματα και άλλα χρήσιμα αξεσουάρ ύπνου??
Και καλά, αφού λυσσάξατε να μου κολλήσετε τον τίτλο του εργάτη βάλτε με στον οργανισμό απασχολήσεως εργατικού δυναμικού, κοτσάρετε μου ενα επίδομα εσαεί και θα σας στέλνω ευχητήρια κάρτα κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Και ναι, θα σας υπογράφω σαν εργάτης για να μη χαλιέστε.
Αλλά να βγω στο δρόμο για να ζητάω να εργαστώ μέχρι τα 67 μου χρόνια δεν θα μπορέσω. Έχω δώσει τον λόγο μου αλλού.
Αν θυμάμαι καλά, στην αρχαιότητα είλωτες δεν τους λέγανε?
Μετά δούλους, δουλικά.
Και τώρα εργάτες?
Η εξέλιξη δηλαδή του είδους μας είναι ότι καταργήσαμε τις αλυσίδες.
Εκείνες τις ωραίες (τι μου θύμισες) ναι, ναι, αυτές που σέρναμε και την μπάλα μαζί. Το επί χιλιάδες χρόνια μαστίγιο πέρασε στο DNA μας και από την εξαναγκαστική εργασία το γυρίσαμε (ως καινούργια μοντέλα) στην εθελοντική, στην αγωνίζομαι-για-να-την-αποκτήσω, στην θέλω-και-γω?
Είστε τρελοί??????????
Μάλλον το ότι κατεβήκαμε από τα δέντρα δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε ακόμα μαϊμούδια.
Μέχρι και αυτά καλύτερα περνάνε από εμάς.
Κανείς για ξεψείρισμα στο δέντρο μου?
Το θέτω λοιπόν και εγώ προς δημόσια διαβούλευση, όπως ο αρχιμαϊμούδης αρχηγός της φυλής μας Τζότζος Παπανδρέου (ξέρεις, ο ιός).

2π

[επιστροφή]

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

by CUBIX