στην μπρίζα


ΤΕΥΧΟΣ #215 > ΣΤΗΛΕΣ

[επιστροφή]

Της Σιμπέλ Αμέτ
amet.sibel@gmail.com

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σε μια κουβέντα που είχα με μια φίλη μου πριν από λίγο μου είπε «Σιμπέλ, σταμάτα! Κάνεις σαν δεκαεξάχρονη!» Τις απάντησα: Ευχαριστώ πολύ! Σε λίγες μέρες κλείνω τα 29, οκτώ χρόνια από τότε που ήρθα στην Ελλάδα και ένα χρόνο από τότε που ξεκίνησα να σου γραφώ!
Θα μείνω 29 και του χρόνου. Το αποφάσισα. Τώρα οι σαραντάρες θα γελάσουν ειρωνικά και οι εικοσάρες δεν θα καταλάβουν τι γράφω. Οι άντρες σίγουρα δεν δίνουν δεκάρα για το θέμα της ηλικίας και καλά κάνουν.

Πριν από ένα χρόνο όταν ξεκίνησα να γράφω δεν φανταζόμουν ότι θα έχω τόση μεγάλη επιτυχία…
Αστειεύομαι, αγαπητέ μου θαυμαστή… εγώ και το ημερολόγιο μου δεν είμαστε εμπορικοί! Δεν ελπίζουμε κάποια στιγμή να μας ανακαλύψει ένας έκδοτης που θα μας κάνει βιβλίο… δεν θέλουμε επιτυχίες, χρήματα και κόκκινα χαλιά! Τα αρνούμαστε όλα αυτά. Θα παραμείνουμε όπως είμαστε: Είκοσι εννέα (για να μην ξεχνιόμαστε), με λίγα (πλέον) παραπάνω κιλά και με ένα φορητή υπολογιστή που σίγουρα αργοπεθαίνει… σε ένα σπίτι με νοίκι, με μια μαραμένη γλάστρα στην αυλή, σε μια πολυκατοικία όπου μένουν μόνο γυναίκες. Μου το τόνισε ο σπιτονοικοκύρης όταν νοίκιασα το σπίτι. «Πολύ ήσυχη πολυκατοικία! Μόνο γυναίκες μένουν εδώ. Χρόνια τώρα...» Ήθελα να φύγω τρέχοντας άλλα ήταν αργά.
Σκέφτηκα μετά να πάρω ένα γάτο (όχι γάτα) άλλα θυμήθηκα μετά την ιστορία με το χρυσόψαρο που είχα και που πέθανε από το πολύ φαγητό που το τάιζα.

Κατά τα άλλα, όλα καλά! Η διάθεση μου όλο και καλυτερεύει. Και για αυτό «φταίει» ο καιρός. Και οι φίλοι. Οι άνθρωποι που επιλέγεις να είναι κοντά σου. Οι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να πας για καφέ και να κάθεσαι στον ήλιο χωρίς να χρειάζεται να μιλήσεις. Αλλά και όταν θα αποφασίσεις να το κάνεις, αυτοί να σε ακούνε προσεκτικά.
Και το γεγονός ότι σε λίγες μέρες πάω ταξίδι! Αποφάσισα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου και να πάω επιτέλους επίσκεψη σε έναν φίλο στον οποίο κάθε χρόνο όταν με ρωτάει «πότε θα έρθεις;» του λέω «σύντομα». Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε και το «σύντομα» επιτέλους ήρθε.

Σε ένα παλιό μου ημερολόγιο είχα γράψει για πράγματα που ξεκινώ να κάνω και δεν τα τελειώνω ποτέ… τελικά βρήκα το χόμπι μου! Και απ’ ό,τι φαίνεται δεν πρόκειται να το παρατήσω ποτέ! Όχι δεν μιλάω για το γυμναστήριο… στο οποίο μετά από τόσους μήνες ακόμα πηγαίνω με το ζόρι… στο οποίο πάω νωρίς για να ξεμπερδεύω νωρίς. Πρέπει να είναι η πιο βασανιστική ώρα της ημέρας. Και στον οδοντίατρο πέρναγα πιο ευχάριστα!
Τέλος πάντων, μιλάω για το γράψιμο. Τελικά, υπάρχουν πράγματα που δεν τα βαριέσαι και δεν τα σταματάς στη μέση! Αρκεί να μπεις στον κόπο να τα ανακαλύψεις…

[επιστροφή]

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

by CUBIX