στην μπρίζα


ΤΕΥΧΟΣ #211 > ΣΤΗΛΕΣ

[επιστροφή]

Της Σιμπέλ Αμέτ
amet.sibel@gmail.com

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σήμερα είχα αποφασίσει να πάω νωρίς για ύπνο. Πρώτον επειδή με περιμένει μια πολύ δύσκολη μέρα αύριο και δεύτερον γιατί με περιμένει μια πολύ δύσκολη μέρα αύριο.
Και έτσι όπως περίμενα τον Μορφέα να έρθει πάνω στις βλεφαρίδες μου, κάτι θυμήθηκα... ξέχασα να γράψω το ημερολόγιο!
Οπότε ήρθα στο σαλόνι (μην φανταστείτε μια τεράστια απόσταση από το κρεβάτι μου μέχρι εδώ, 3 μέτρα είναι όλα και όλα), άνοιξα τον υπολογιστή και ξεκίνησα να γράψω.
---
Ποτέ μου δεν άντεχα τα πρωινά… αν έχω ένα και μοναδικό ελάττωμα, αυτό είναι ότι με δυσκολία ξυπνάω το πρωί… και άντε να το καταλάβουν οι άλλοι… και άντε να τους νοιάζει κιόλας…
Οι τακτικές που εφαρμόζω για να ξυπνήσω στην ώρα που πρέπει είναι άπειρες.
Η πιο αποδοτική; Να σε ξυπνήσει η μάμα! Και όχι στο τηλέφωνο αλλά μέσω του υπολογιστή. Το μόνο κακό μέχρι στιγμής με αυτή την καταπληκτική τακτική είναι ότι καμία φορά η μάμα μου ξεχνά τις ημέρες και με ξυπνάει και το Σάββατο. «Ααα παιδί μου, ξεχάστηκα. Σήμερα δεν δουλεύεις; Αλλά μια που ξυπνήσεις δεν φτιάχνεις καφέ, να κάτσουμε να μιλήσουμε λίγο;» Μπορείς να της πεις όχι; ΟΧΙ.
---
Με τους γονείς μου μιλάω σχεδόν καθημερινά. Πρωί και βράδυ. Η αγαπημένη ερώτηση της μαμάς μου είναι: «Τι νέα έχεις παιδί μου;» Τι νέα να έχω ρε μάνα; το πρωί μιλήσαμε. Τι συναρπαστικό θα μπορούσε να μου συμβεί από το πρωί; «Πες μου για την δουλειά. Πες μου για αυτή την φίλη σου. Να δεις πως είπες ότι την λένε…» Και αρχίζω να της λέω διάφορα «νέα».
---
Οι γονείς μου θα γιορτάσουν φέτος τριάντα χρόνια μαζί. Σήμερα ο κόσμος των σχέσεων φαίνεται τόσο διαφορετικός που τριάντα χρόνια με έναν άνθρωπο μού φαίνονται άπιαστο όνειρο. Ή εφιάλτης. Όπως το παίρνει κανείς.
---
Τις προηγούμενες μέρες ήμουν σε μια ταβέρνα με κάτι φίλους και από τα ηχεία ακούστηκε το τραγούδι που λέει «σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ…». Αμέσως μελαγχόλησα. Λίγοι πρόσεξαν το τραγούδι. Κάποιοι μου είπαν ότι το βρίσκουν βαρετό. Εγώ βρίσκω αυτό το τραγούδι ρομαντικό. Το έχω ακούσει άπειρες φόρες και συγκινούμαι το ίδιο κάθε φόρα που το ακούω.
---
Μάλλον είμαι αυτό που λένε «αθεράπευτη ρομαντική». Σίγουρα όμως δεν είμαι η μοναδική. Κάπου εκεί έξω υπάρχουν και άλλοι. Πρέπει να υπάρχουν. Γιατί αλλιώς ο κόσμος θα ήταν γκρι χωρίς εμάς. Και μπορεί και πού και πού να χάνουμε το όνειρο, αλλά θα το ξαναβρούμε.
Και εγώ τώρα πάω να δω κανένα όνειρο γιατί αν αργήσω αύριο το πρωί να ξυπνήσω θα αρχίσω να βλέπω πολλούς εφιάλτες στην πραγματικότητα. Και δεν θέλω.
Ώρα για ύπνο λοιπόν. Όνειρα γλύκα και ρομαντικά σε όλους!

[επιστροφή]

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

by CUBIX

Μεσσηνία Messinia