«Ο πολιτισμός είναι θέμα καρδιάς και επικοινωνίας»
Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Αλέκος Κολλιόπουλος, μοιράστηκε μερικές από τις σκέψεις του για τα έργα που θα μπορούσε φέτος να ανεβάσει το Δημοτικό Θέατρο αλλά και τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει τόσο ο ίδιος όσο και το θέατρο.
Συνέντευξη στη Σταυρούλα Μπάκα
- Τι σας ενέπνευσε και θελήσατε να αναλάβετε το ΔΗΠΕΘΕ;
«Η συνήθεια. Εχω κάνει τέσσερις αιτήσεις».
- Δύσκολη εποχή για να αναλάβει κάποιος το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Ο ξαφνικός θάνατος του Γιώργου Τσαγκάρη σε συνδυασμό με τα διάφορα οικονομικά προβλήματα δεν δημιουργούν τις καλύτερες συνθήκες.
«Κοιτάξτε, είμαι παροιμιώδης τσιγκούνης. Δυσκολίες πάντα υπάρχουν και συγγνώμη για το θράσος, αλλά πιστεύω ότι θα βρούμε μια άκρη. Η απώλεια του Γιώργου Τσαγκάρη είναι μεγάλη. Μιλάμε για έναν ικανότατο διευθυντή. Υπήρξα μαθητής του και ξέρω ότι η θέση αυτή, μετά τον τραγικό θάνατό του, φέρει ιδιαίτερο βάρος. Θα συνεχίσω το έργο του Γιώργου Τσαγκάρη όσο μπορώ».
- Με δεδομένη την άσχημη οικονομική κατάσταση είναι εφικτή η διασφάλιση της ποιότητας;
«Θα προσπαθήσω να προχωρήσω στην κόψη του ξυραφιού έτσι ώστε και τα χρήματα να φτάσουν αλλά και να γίνουν πράγματα που θα διασφαλίσουν την ποιότητα. Ο πολιτισμός είναι θέμα καρδιάς και επικοινωνίας. Ολοι οι άνθρωποι έχουμε στοιχεία πολιτισμού μέσα μας. Σημασία έχει ο τρόπος που θα τα επικοινωνήσουμε ή τα ερεθίσματα που θα μας δοθούν για να τα επικοινωνήσουμε. Μπορεί να έχουμε χρήματα αλλά να μην υπάρχει η καρδιά για να γίνει κάτι αξιόλογο. Εγώ επικαλούμαι την καρδιά του κάθε Καλαματιανού για να τα καταφέρουμε».
- Θα συνεχιστούν και φέτος πέρα από τις παραστάσεις τα Αλεξανδρινά Απογεύματα και το Θεατρικό Εργαστήρι;
«Θα βάλω τα δυνατά μου να διατηρήσουμε αυτούς τους θεσμούς, οι οποίοι αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο. Στο θεατρικό εργαστήριο δούλεψα πολύ και θέλω τουλάχιστον η δουλειά με τα περσινά παιδιά να συνεχιστεί. Δεν ξέρω αν τα οικονομικά θα επιτρέψουν τη δημιουργία νέων τμημάτων, αλλά ένα τμήμα θα το κρατήσω ακόμα και με τα ίδια μου τα χέρια αν χρειαστεί. Παρότι ο στόχος των εργαστηρίων ήταν άτομα που συμμετέχουν να πλαισιώσουν παραστάσεις μακροπρόθεσμα, τουλάχιστον μετά από μια τριετία, ίσως φέτος να κάνουμε μια προσπάθεια πιο ενεργής συμμετοχής αυτών των παιδιών στις διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου, διότι όπως γνωρίζετε το ΔΗΠΕΘΕΚ διοργανώνει τις Χριστουγεννιάτικες ή άλλες επετειακές εκδηλώσεις του Δήμου. Θα πέσουν στα βαθιά αλλά πιστεύω πως θα τα καταφέρουν μια χαρά. Οσο για τα Αλεξανδρινά Απογεύματα είναι και αυτά στις προτεραιότητές μου, θα πάρω τον Αντώνη τον Φωστιέρη, να δω τι μπορούμε να κάνουμε από οικονομικής πλευράς. Με τα Πολυδούρια δεν γνωρίζω ακόμα τι θα κάνουμε. Αυτή τη στιγμή αυτό που με απασχολεί είναι να βγει η παραγωγή του έργου που θα παρουσιάσει το ΔΗΠΕΘΕΚ φέτος το χειμώνα».
- Υπάρχουν κάποιες πρώτες σκέψεις για τις παραστάσεις φέτος;
«Γίνονται διάφορες σκέψεις αλλά τίποτα επίσημο ακόμη. Θα πρέπει να είναι μια παράσταση με χαμηλό προϋπολογισμό και αυτό που θέλω είναι να γεμίσει το θέατρο με ανθρώπους. Θέλω οι Καλαματιανοί να απολαμβάνουν το πολιτιστικό τέλος που πληρώνουν. Δεν θέλω άδεια καθίσματα στο θέατρο. Νομίζω πώς κανείς δεν τα θέλει. Σκεφτόμουν την παράσταση “Ενας ήρωας με παντόφλες” αλλά είμαι σκεπτικός για το κατά πόσο θα τραβήξει τον κόσμο στο θέατρο. Πρόκειται για μια σπουδαία παράσταση, ένα έργο σταθμό, με έναν εξαιρετικό Λογοθετίδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Είναι όμως μια μεγάλη παραγωγή αν σκεφτεί κανείς τα σκηνικά που χρειάζονται αλλά και το ότι απαρτίζεται από 13μελή θίασο. Δεν θα ταίριαζε να κουτσουρέψουμε μια τέτοια παράσταση για οικονομικούς λόγους. Αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη εποχή και είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητη αυτή η απεικόνιση που επιτυγχάνουν τα σκηνικά. Εκτός του ότι ο Λογοθετίδης έχει γίνει θεσμός σε αυτό το ρόλο. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε κάποιος άλλος να ενσαρκώσει το ρόλο χωρίς να χάσει την ομορφιά του. Μιλάμε για έναν σπουδαίο ηθοποιό. Σκέφτομαι και το “Σώσε” μια καταπληκτική κωμωδία. Για την παιδική σκηνή δεν έχουμε καταλήξει ακόμα. Μπορεί να είναι και φέτος “Το ταξίδι του τυχερού Πέτρου” αλλά μετά το θάνατο του Γιώργου Τσαγκάρη κάποιοι συντελεστές δεν νιώθουν έτοιμοι να καταπιαστούν ξανά με αυτό. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου το ο οποίο ήταν και βασικός συντελεστής της παράστασης είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Οπότε δεν γνωρίζω ακόμα να σας απαντήσω σχετικά».
- Με ποια κριτήρια, πέρα από το οικονομικό, επιλέγετε το έργο που θα ανεβάσει το ΔΗΠΕΘΕΚ φέτος;
«Να αρέσει στους νέους, να κάνει τον κόσμο να γελάσει και να έρθει στο θέατρο. Να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κόσμου. Στον ψυχισμό του. Θέλω να μπει μέσα η νεολαία, να διασκεδάσει και να χαρεί. Είναι αρκετά δύσκολη η ζωή ξέρετε. Χρειαζόμαστε το θέατρο και θέλω το όποιο έργο επιλέξουμε τελικά να κάνει τον κόσμο να έρθει στις παραστάσεις ξανά και ξανά».
- Πολλές φορές αυτό που αρέσει στον πολύ κόσμο δε συμβαδίζει με αυτό που πριν θέσατε σαν προϋπόθεση: Τη διατήρηση ενός υψηλού επιπέδου.
«Μα εγώ μίλησα για ένα θέατρο που και θα χαίρεται ο κόσμος που θα έρχεται και θα διατηρήσουμε και το επίπεδο όπως αρμόζει σε ένα ΔΗΠΕΘΕ. Δεν μιλάω ούτε για φαρσοκωμωδία ούτε για επιθεώρηση. Θέλω όμως να έχει κάτι το λαϊκό».
- Ποιο πιστεύεται ότι είναι το θέμα που απασχολεί περισσότερο τα μέλη της κοινωνίας μας σήμερα;
«Νομίζω η μοναξιά. Ενας άνθρωπος που κάθεται και βλέπει μόνος του τηλεόραση είναι μελαγχολικός. Ακόμα και αυτή η συζήτηση που κάνουμε είναι κάτι. Επικοινωνούμε. Ζωντανά. Ανθρωπος με άνθρωπο. Κάτι που κάνει και το θέατρο. Χωρίς ενδιάμεσες παρεμβολές».
- Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Καλαμάτα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η επαρχία δεν δίνει πολλές ευκαιρίες ή ερεθίσματα στους νέους για να ασχοληθούν με την τέχνη. Στη δική σας ζωή πώς προέκυψε το θέατρο;
«Γεννήθηκα το 1954 και μεγάλωσα στην Καλαμάτα. Τα πρώτα ερεθίσματα για το θέατρο τα πήρα στο Γαλλικό Ινστιτούτο όπου είχα την τύχη να έχω μια πολύ καλή δασκάλα, την Αγγελική την Κοτσομυτοπούλου. Μόλις πρωτοπάτησα στη σκηνή ένιωσα σα να πάτησα στο σπίτι μου. Μικρούς ρόλους είχα αλλά ένιωθα πολύ όμορφα. Ενιωσα ότι αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου όμως αυτή η επαφή με το θέατρο χάθηκε σχεδόν μέχρι τα 22 μου. Πέρασα στην Αρχιτεκτονική, παράλληλα έδωσα και στη Δραματική Σχολή του Κουν κάποιες επαναληπτικές εξετάσεις, αλλά κόπηκα, οπότε στράφηκα στις σπουδές μου οι οποίες με ξαναέσπρωξαν προς το θέατρο μέσω των φοιτητικών θιάσων. Η λαχτάρα μου να ασχοληθώ με το θέατρο φούντωσε πάλι σε τέτοιο βαθμό ώστε έδωσα εξετάσεις στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όπου και πέρασα, με τη δεύτερη φορά. Μπορεί να μην καταφέρνω κάτι με την πρώτη φορά, αλλά έχω τέτοια επιμονή η οποία τελικά με βγάζει εκεί που θέλω. Μετά ξεκίνησε ένας επαγγελματικός Γολγοθάς ο οποίος ήταν πολύ πιο δύσκολος από τις εξετάσεις. Η βοήθεια που δέχτηκα στα πρώτα μου βήματα από την Καλαμάτα ήταν μεγάλη διότι σαν νέος ηθοποιός ήρθα και δούλεψα στο ΔΗΠΕΘΕΚ. Ερεθίσματα τέχνης δεχόμαστε όπου και αν ζούμε αρκεί να είμαστε ανοιχτοί σε αυτά».
- Δίνει προτεραιότητα το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας σε νέους καλαματιανούς ηθοποιούς;
«Βέβαια. Ο Καλαματιανός καλλιτέχνης χαίρει άμεσης προτεραιότητας. Με μεγάλη προσοχή βέβαια για να μην πέσουμε και από το επίπεδο που έχει φτάσει το κρατικό θέατρο. Εχει μια πολύ σοβαρή πορεία και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να ρίξουμε την ποιότητα».
Κατεβάστε το τεύχος σε μορφή PDF
ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ
- Τι σας ενέπνευσε και θελήσατε να αναλάβετε το ΔΗΠΕΘΕ;
