στην μπρίζα


ΤΕΥΧΟΣ #153 > ΣΤΗΛΕΣ

[επιστροφή]

Απέραντο Γαλάζιο
Ισως η καλύτερη ταινία του Λυκ Μπεσόν

Του Θοδωρή Καλαϊτζή

tedkalaitzis@yahoo.gr

Πριν χρόνια, όταν έμενα στην Αθήνα, στο σπίτι υπήρχε μια τεράστια αφίσα μιας ταινίας. Ο τίτλος στην αφίσα έγραφε στα γαλλικά “Le Grand Bleu” («Απέραντο Γαλάζιο»). Απεικόνιζε έναν άνθρωπο μέσα σε μια απέραντη θάλασσα και από πάνω του περνούσε ένα πανέμορφο δελφίνι. Τα υπόλοιπα γράμματα δεν είχαν πολύ μεγάλη σημασία. Αυτή η αφίσα είχε κάτι μυστηριώδες που σε τράβαγε από το χέρι να δεις την ταινία. Επειτα από λίγο καιρό παρακολούθησα την ταινία και ένιωσα να γίνομαι ένα με την αφίσα που με είχε συνεπάρει.

Πρόκειται, φυσικά, για την υπέροχη ταινία του Γάλλου Λυκ Μπεσόν, που ίσως είναι και η καλύτερή του, κοιτάζοντας προς τα πίσω την καριέρα του. Πρωταγωνιστούν ο πασίγνωστος πλέον Γάλλος Ζαν Ρενό («Λεόν»), η Αμερικανίδα Ροζάνα Αρκέτ και ο Γαλλοκαναδός Ζαν – Μαρκ Μπαρ (πολλές γυναίκες έχουν κόψει φλέβες για πάρτη του, αλλά η μοναδική αξιομνημόνευτη ταινία του μετά το «Απέραντο Γαλάζιο» είναι το «Δαμάζοντας Τα Κύματα», σε δεύτερο ρόλο). Το φιλμ αφηγείται την ιστορία δύο αντίπαλων, αλλά και φίλων δυτών, ενός Ιταλού (Ρενό) και ενός Γάλλου (Μπαρ), που λόγω φυσικού ταλέντου και τρομερής φυσικής κατάστασης έχουν την ικανότητα να μένουν για πολλά λεπτά μες στο νερό. Συναγωνίζονται, έτσι, ο ένας τον άλλο σε διαγωνισμούς, όπου το ζητούμενο είναι ποιος θα φτάσει πιο βαθιά και θα μπορέσει να ξαναγυρίσει στην επιφάνεια του νερού χωρίς εξωτερικά βοηθήματα ή αναπνευστήρα.

Καταδύονται σε απίστευτα μέρη σε όλο τον κόσμο, όπως η ιταλική Ταορμίνα, ο Βόρειος Πόλος (σε ψύχος κάτω του μηδενός) και φυσικά στην κατάδική μας Αμοργό. Η ταινία είναι ουσιαστικά μια ωδή στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Ευτυχώς, ακόμα σήμερα, 20 χρόνια μετά τα γυρίσματα της ταινίας (στην οποία έχει ένα μικρό ρόλο στην αρχή ο μέγιστος Ανδρέας Βουτσινάς), φαίνεται πως ο σκηνοθέτης Λυκ Μπεσόν ερωτεύτηκε τόσο πολύ το νησί και το Αιγαίο, που θέλησε να το κινηματογραφήσει με τον ωραιότερο δυνατό τρόπο. Και τα κατάφερε στα πλαίσια μιας mainstream κινηματογραφικής ταινίας, που ήταν μαζί και το διαβατήριο του τότε για το Χόλυγουντ. Ολο το έργο είναι βυθισμένο σε όλες τις αποχρώσεις του μπλε και του γαλάζιου, ακόμα και αν αυτά τα χρώματα τα βλέπουμε στην ίριδα των πρωταγωνιστών.

Ο συναγωνισμός των δύο δυτών διαπλέκεται άρρηκτα με την παιδική τους ηλικία και τους οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερα παγκόσμια ρεκόρ. Γνωρίζονται, άλλωστε, από παιδιά και ξέρουν ο ένας τις τρομερές δυνατότητες του άλλου. Είναι σαν δύο αδερφές ψυχές, που καταλαβαίνουν τη μοναξιά του νερού και των διαφορετικών αποχρώσεών του, κατεβαίνοντας μέσα του όλο και πιο βαθιά προς τη μεγαλύτερη επίδοση.

Ομως, τον ένα, το Γάλλο, δεν τον απασχολούν οι επιδόσεις. Η θάλασσα είναι η δεύτερη φύση του. Τα δελφίνια είναι τα αδέρφια του. Ακόμα και η ομορφιά του που ελκύει μια Αμερικανίδα (Αρκέτ) δεν αρκεί για να τον κρατήσει μακριά τους. Αφού έχει κάνει έρωτα μαζί της, βουτάει μεμιάς στο νερό και βρίσκει την αληθινή του αγάπη, ένα δελφίνι. Παίζουν μαζί όλη τη νύχτα, μέχρι το πρωί. Τίποτα άλλο δεν του φαίνεται λογικό μες στο υδρόβιο μυαλό του. Αυτή είναι η πραγματική του αγάπη, το είναι του, όλος του ο κόσμος.

Οταν ο αδερφικός του φίλος χάνεται στην προσπάθεια κατάρριψης άλλου ενός ρεκόρ, ο Μπεσόν «χάνεται» μέσα στην ωραιότερη σεκάνς που μας έχει δώσει ποτέ. Ο δύτης κοιμάται, μα ταυτόχρονα «βλέπει» το νερό, τη θάλασσα να τον σκεπάζει σιγά σιγά μέσα στο ίδιο του το δωμάτιο. Είναι μια σκηνή, που όσο και αν περιγραφεί από τα θέσει ανίκανα χέρια ενός γραφιά, δεν μπορεί να αποκτήσει το πραγματικό της χρώμα και να αναπαράγει τα βαθιά συναισθήματα που προκαλεί σε κάθε θεατή. Είναι ο λόγος που η ταινία έχει επιλεγεί από τον γράφοντα ανάμεσα σε τόσες και τόσες άλλες που έχουν γυριστεί σε νησιωτικές περιοχές της πατρίδας μας. Λες και με αυτή τη σκηνή και μόνο να εκφράζω την επιθυμία μου να συνεχιστεί το καλοκαίρι για πολύ ακόμα…

Υ.Γ. Ο δαίμων του τυπογραφείου χτύπησε για άλλη μια φορά. Στο προηγούμενο άρθρο, ανέφερα πως η ταινία «Μόναχο» έχει σχέση με τα θλιβερά γεγονότα του 1972 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Το λάθος είναι οφθαλμοφανές, μιας και οι αγώνες έγιναν τότε στο Μόναχο.

[επιστροφή]

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

by CUBIX