στην μπρίζα

Το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας γιατί ενώ αυτό κάποια στιγμή τελειώνει το μυαλό και οι κουβέντες μας επανέρχονται σε αυτό συχνά, κάτι σαν σημείο αναφοράς του καλοκαιριού εδώ στο νότο. Αντε και του χρόνου!

Τα νησιά που παύουν να είναι «ιν» όχι γιατί έπαψαν να είναι όμορφα αλλά γιατί εκπλήρωσαν το σκοπό κάποιων που με ύφος «μπλαζέ» αρέσκονται να λένε πως πήγαν διακοπές σε ένα νησί που κανείς δεν το ξέρει, μακριά από τον πολιτισμό με ένα αντίσκηνο στο χέρι.

Οι συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων. Εκεί μπορείς να δεις το πραγματικό πρόσωπο των πολιτικών την ώρα που «κόπτονται» για το συμφέρον των δημοτών. Μέχρι να φύγουν οι δημοσιογράφοι. Μετά…

Το να μην εμβαθύνεις σε μια συζήτηση φοβούμενος τη ρετσινιά του κουλτουριάρη. Αν και μετά από κάνα δύο μπουκάλια μπύρα (άντε τέσσερα) όλοι στην κουλτούρα το ρίχνουμε: «Τι είναι η ζωή, τι είναι ο έρωτας;»

Το ότι όλοι έχουν παράπονα από το υπουργείο Πολιτισμού εκτός από τον υπουργό του.

Το χίπικο λούκ που λανσάρεται και αυτό το καλοκαίρι με μεγάλη επιτυχία από τύπους και τύπισσες που ακούνε Manu Chao, στηρίζουν τους αδύναμους και αδικημένους, δεν πίνουν ποτέ κόκα κόλα, καπνίζουν μόνο στριφτά τσιγάρα, αλλά φοράνε σαγιονάρα των εκατό ευρώ και πάνω. Να μην πούμε για τα κάμπριο που ενίοτε οδηγούν. «Μπερδεγουέι» κατάσταση αυτή η γενιά. Από την άλλη σκέφτομαι: «Και γιατί όχι;»

Τα ψυχολογικά προβλήματα που προκύπτουν όταν ξεκινούν οι διακοπές. Πού να βρουν χώρο να ξεσπάσουν σε 20 ημέρες άδειας έντεκα μήνες σιωπηλής διαμαρτυρίας;

Τα ποτά «μπόμπες». Κυκλοφορούν παντού και πάντα, μαζί μας και αυτό το καλοκαίρι.