στην μπρίζα


ΤΕΥΧΟΣ #143 > ΘΕΜΑΤΑ

[επιστροφή]

Θα βγω… στο βουνό

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Βουνό της Κυπαρισσίας: Μάλη 1225μ.
11 Μαΐου 2008

Της Laura Ponting

Για να θέσω το σκηνικό... Είμαι Βρετανίδα που έχει ζήσει και έχει εργαστεί στην Καλαμάτα για σχεδόν ένα έτος τώρα. Εχω υπάρξει δεινή ορειβάτης και για δύο χρόνια διοργάνωνα πορείες για τουρίστες στο νησί Αλόννησος. Εχω περπατήσει μόνη μου πολλά βουνά γύρω από την Καλαμάτα, τη Μάνη και τη Μεσσηνία, αλλά δεν είχα ακόμη «γευθεί» την ορειβασία με ομάδα. (Οι περιπατητές, οι οδοιπόροι, οι ορειβάτες όλων των εθνοτήτων τείνουν και θέλουν να είναι μια καλή παρέα!) Μια ημέρα έπεσε στην αντίληψή μου ο ελληνικός σύλλογος ορειβασίας (ΕΟΣ Καλαμάτας), διαβάζοντας τον πίνακα ανακοινώσεων δίπλα στο ξενοδοχείο Φιλοξένια και επισκέφτηκα τον ιστοχώρο τους, www.eoskal.gr. Μερικές εβδομάδες αργότερα ήμουν ήδη στα εντυπωσιακά, νέα γραφεία τους στο ανατολικό πάρκο, περιμένοντας να κάνω την πρώτη μου εξόρμηση με τον ΕΟΣ Καλαμάτας.

Η πορεία χαρακτηρίστηκε δύο αστέρων (της μέσης δυσκολίας) στη Μάλη, ένα χωριό στα βουνά του Αιγάλεω. Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στο σημείο έναρξης ήταν εντυπωσιακή. Οι μικροί, δευτερεύοντες δρόμοι και χωματόδρομοι που διασχίζουν τη Μεσσηνία ήταν θεαματικοί. Αρχηγός μας για την ημέρα, ήταν ο Φώτης Γεωργακόπουλος, και ήξερε προφανώς πού πήγαινε!

Η πορεία άρχισε με μια ελαφριά ανάβαση σε μια διαδρομή που μας άφησε εντυπωσιακές εικόνες, μέσα από μια πολύβλαστη πράσινη κοιλάδα και τους λόφους στα αριστερά μας. Το βουνό Αιγάλεω εκτεινόταν μπροστά από μας περιμένοντας να μας ανταμείψει. Ο καιρός ήταν ευμετάβλητος και μερικές φορές ο ουρανός γινόταν ευδιάκριτα σκοτεινός. Αλλά όλοι καθησυχαστήκαμε αποφασιστικά από τον Γιώργο που ανέφερε (αρκετές φορές!) ότι είχε ενημερωθεί από το Διαδίκτυο, στα αγγλικά, ότι θα υπήρχε ψιλή βροχή μόνο. Στην πραγματικότητα, ήταν μια τέλεια θερμοκρασία περπατήματος ενώ η ψιλή βροχή δεν ήρθε ποτέ!

Λίγο πριν αλλάξουμε κατεύθυνση και ενώ περπατούσαμε προς την κορυφογραμμή συναντήσαμε την πρώτη εκκλησία, αφού περάσαμε μέσα από ένα θαυμάσιο δάσος δρύινων δέντρων. Εκτός από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες εικόνες, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά σημεία αυτής της πορείας ήταν η μεγάλη ποικιλία και η μεγάλη ηλικία των δένδρων που είδαμε. Οντας Βρετανίδα έχω πάντα μία ευαισθησία για τα δέντρα που χάνονται (το έζησα τρομερά όταν ήμουν στην Αλόννησο!) και αναρωτιέμαι πάντα πώς αυτά τα αρχαία δέντρα έχουν επιζήσει μετά τόσα γεγονότα που έχουν συμβεί στη διάρκεια ζωής τους. Πόσες ιστορίες θα μπορούσαν να μας πουν!

Στη συνέχεια κατηφορίσαμε κάτω σε μία μικρή κοιλάδα μέσα από απότομες πλαγιές. Σε αυτό το σημείο σκέφτομαι ότι έμαθα μια νέα ελληνική λέξη, «μονοπατάκι»! Αυτό σημαίνει ότι σε κάποια στιγμή, τα τελευταία δέκα χρόνια, μια γίδα έκανε μια φορά αυτή τη διαδρομή στη βουνοπλαγιά! Θα μπορούσα να πω ότι τα μέλη του ορειβατικού συλλόγου Καλαμάτας, περπατώντας στα βουνά μία φορά την εβδομάδα έχουν γίνει εμπειρογνώμονες στα μονοπάτια της Μεσσηνίας!

Μόλις φθάσαμε στην επόμενη κορυφογραμμή, ο αέρας έγινε αρκετά ισχυρός αλλά 5 μέτρα χαμηλότερα στη μακρινή πλευρά, βρήκαμε χώρο να προφυλαχτούμε και να γευτούμε τη μαγευτική θέα, όπως μας είχε υποσχεθεί ο Φώτης! Αν και ήμαστε πίσω από την Κυπαρισσία δεν μπορούσαμε να τη δούμε λόγω της παρεμβολής ενός λόφου. Εντούτοις, η θέα νότια και κατά μήκος των πεδιάδων ήταν θαυμάσια. Το ίδιο και στο Βορρά μπορούσαμε να δούμε το Καλό Νερό και τη λίμνη Καϊάφα. Ο Φώτης είπε ότι τις πολύ καθαρές ημέρες το βλέμμα φτάνει μέχρι τη Ζάκυνθο. Ηταν εύκολο να το φανταστεί κανείς αυτό καθώς και τα θαυμάσια ηλιοβασιλέματα που θα μπορούσε να απολαύσει κάποιος από αυτή τη θέση.

Συνεχίσαμε έπειτα κατά μήκος της δυτικής πλευράς της κορυφογραμμής προς το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου. Αυτό μας έφερε στη «κοιλάδα των νεκρών αγελάδων» όπως την ονόμασε ο Γιάννης εξ αιτίας μίας νεκρής αγελάδας που συναντήσαμε στην πορεία μας. Μετά από λίγο συναντήσαμε το μονοπάτι που είχε σημανθεί με κόκκινα σημάδια και το οποίο μας οδήγησε πάνω στο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου, που βρίσκεται σε ύψος 1224μ. Για άλλη μία φορά θαυμάσαμε την ωραία θέα. Μετά από σύντομο διάλειμμα αρχίσαμε να κατηφορίζουμε, μέσω απότομων μονοπατιών που είχαν σχηματιστεί από τα κατσίκια, προς την «κοιλάδα των νεκρών αγελάδων». Την κατάβαση διευκόλυνε ο Γιώργος επειδή είχε κρεμάσει ένα κουδούνι από γίδα στο σακίδιό του. Αυτό μας οδηγούσε ηχητικά…

Οταν φθάσαμε κάτω στην κοιλάδα συναντήσαμε το μονοπάτι που οδηγούσε στη Μάλη. Φθάνοντας στο εγκαταλελειμμένο χωριό βρήκαμε τον Φώτη κάτω από ένα τεράστιο πλάτανο μαζί με ένα ζεστό και φιλότιμο ανδρόγυνο. Μας προσέφεραν ευγενικά ζυμωτό ψωμί, χωριάτικο τυρί, λάδι, ελιές και ωραίο κρασί.

Πρέπει να πούμε ότι η γενναιοδωρία τους ανταμείφθηκε λίγο αργότερα με τη θέα δεκατεσσάρων ενηλίκων που συμπιέστηκαν πάνω σε ένα αγροτικό Mercedes το οποίο θα μας οδηγούσε πίσω στο πουλμανάκι του ορειβατικού! Ο περίπατος ήταν πράγματι δύο αστέρων, το ταξίδι πίσω με το αγροτικό μέχρι το μικρό λεωφορείο του ορειβατικού ήταν σίγουρα τεσσάρων αστέρων! Ζητώ συγγνώμη σε όλους εκείνους που μοιράστηκαν μαζί μου την καρότσα του αγροτικού και για όλα όσα έφαγα κατά τη διάρκεια του Πάσχα, τα οποία έκαναν τη συμπίεση πιο δύσκολη από ό,τι θα ήταν το Μάρτιο!

Μόλις φθάσαμε στο μικρό λεωφορείο του ορειβατικού και ανακαλύψαμε ότι είχαμε ακόμα τα πόδια μας, ξεκινήσαμε για τη διασταύρωση στο Καλό Νερό προκειμένου να γευτούμε μπακλαβάδες, κανταΐφια και άλλα σχετικά! Στη συνέχεια ξεκινήσαμε για την Καλαμάτα προκειμένου στις 9.30 να υποδεχτούμε τα μέλη μας που επέστρεφαν από τα Ιμαλάϊα. Εδώ πρέπει να ζητήσω συγνώμη διότι στις 9.30 είχα ήδη κοιμηθεί στο κρεβάτι μου!

Δεν μπορώ να ευχαριστήσω τον καθέναν αρκετά για τον πιο ευχάριστο πρώτο περίπατο. Επιβεβαιώθηκαν δύο πράγματα σε μένα. Καταρχάς, η ποικιλομορφία των τοπίων γύρω από αυτήν την περιοχή είναι απίστευτη και θα μπορούσε να γεμίσει μια ζωή ανακαλύψεων. Αφετέρου, οι περιπατητές, οι οδοιπόροι, οι ορειβάτες όλων των υπηκοοτήτων, χωρίς καμιά αμφιβολία, τείνουν να είναι μια καλή παρέα!

[επιστροφή]

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

by CUBIX